Karima Si-Ali: "Het gaat om wat film met leerlingen doet en dat zij zich gezien voelen."

Header: Foto Karima Si-Ali tijdens de uitreiking van Filmleraar van het Jaar 2025-2026 © Raemy Abdelsalam

Hoe voelt het om jezelf nu Filmleraar van het Jaar te noemen?

“Het voelt als een kroon op jaren werk,” vertelt Karima. “Een erkenning voor alles wat we hebben opgebouwd. Maar al snel merkte ik dat er ook iets anders bij komt kijken: de drang om vooruit te kijken. Hoe kan ik mezelf blijven verbeteren? En hoe kan ik anderen inspireren?

Ik merk dat ik nu vaker wordt benaderd, zowel op school als daarbuiten. Collega’s stellen vragen, willen sparren of komen kijken hoe wij filmeducatie aanpakken. Dat geeft me ook het gevoel dat ik een soort ambassadeursrol heb. En dat is positief; het voelt niet als druk, maar juist als een mooie kans.”

Hoe vind je het dat mensen je nu benaderen?

"Dat vind ik juist heel fijn. Ik ben van nature iemand die graag netwerkt en ervaringen uitwisselt. Ik geloof echt in leren van elkaar. Dus of het nu fysiek is of online, ik sta daar altijd voor open. Als ik een bijdrage kan leveren aan betere filmeducatie, dan doe ik dat graag. Ik kijk ook echt uit naar dit jaar, totdat ik het stokje weer over mag dragen."

Heb je al plannen of ideeën voor wat je als Filmleraar van het Jaar wilt gaan doen?

"Zeker. Op microniveau blijf ik vooral mijn lessen verbeteren samen met mijn sectie. We krijgen er bijvoorbeeld een nieuw teamlid bij, dus daar ligt ook weer een rol in begeleiding en ontwikkeling. Daarnaast zijn we bezig met het inzetten van AI in filmprojecten. Leerlingen willen bijvoorbeeld sciencefiction maken, maar vinden het lastig om dat praktisch uit te voeren. AI kan daar een hulpmiddel in zijn. Op macroniveau ben ik betrokken bij het ontwikkelen van een filmmodule voor een opleiding in Eindhoven. Er gebeurt veel en ik zie het ook echt als mijn rol om daar actief aan bij te dragen."

Klinkt als mooie projecten. Als we even teruggaan naar de verkiezing zelf: hoe heb je dat hele proces ervaren?

"Het was echt bijzonder. Ik werd genomineerd, wat al een verrassing was. Daarna ga je een traject in waarin je toewerkt naar die prijs. Ik had wel de mindset: als ik meedoe, dan ga ik er ook voor. Je moet bijvoorbeeld ook bewijsstukken aanleveren: opdrachten, scripts, films gemaakt door leerlingen, dat soort dingen. Dat was best een proces. Maar het jurygesprek voelde heel prettig, helemaal niet spannend. Gewoon een open en fijn gesprek.

Wat ik vooral mooi vind, is dat de verkiezing je ook laat reflecteren op je eigen ontwikkeling. Het bevestigt dat je goed bezig bent, maar motiveert ook om verder te groeien."

Wat is een moment met leerlingen dat je bijblijft?

“Er zijn veel momenten die me zijn bijgebleven, maar één springt er dit jaar echt uit. Er is een groep leerlingen die bekendstaat om hun gedragsproblemen; in andere lessen gaat het vaak mis. Maar in mijn filmles zie ik iets totaal anders. Ze werken samen, zijn gefocust en gemotiveerd, en zetten hun creatieve ideeën om in iets concreets. Ze maken nu een comedy en gaan er volledig voor.

Een ander voorbeeld is een leerling die zijn vader heeft verloren. Hij voelde zich niet prettig in zijn oorspronkelijke groep, dus hebben we hem laten aansluiten bij een andere klas. Daar bloeit hij nu helemaal op. Dat soort momenten zijn voor mij belangrijker dan de uiteindelijke kwaliteit van de film. Het gaat om wat het met leerlingen doet en dat zij zich gezien voelen.”

Je straalt ook echt als je hierover praat.

"Ja, het raakt me ook echt. Het voelt een beetje als een moederrol; je wilt dat leerlingen zich goed voelen en zichzelf kunnen zijn. Als dat lukt, dan is mijn doel bereikt."

Je werkt ook met oud-leerlingen, toch?

"Klopt. We halen regelmatig oud-leerlingen terug naar school. Bijvoorbeeld een filmmaker die nu al drie jaar lang onze leerlingen begeleidt. Maar ook dansers, muzikanten, eigenlijk uit allerlei disciplines. Dat is waardevol, omdat huidige leerlingen zien wat er mogelijk is na school. Het zijn rolmodellen. Het maakt de stap naar een creatieve toekomst ook veel toegankelijker."

Hoe zie jij de toekomst van filmeducatie, bijvoorbeeld over tien jaar?

"Ik hoop dat film een volwaardige plek krijgt binnen het onderwijs, net als muziek, theater of beeldende kunst. Film is misschien wel de meest toegankelijke discipline voor leerlingen. En het is interdisciplinair: alles komt erin samen.

Daarnaast kan film helpen bij het bespreken van maatschappelijke thema’s, kritisch denken en ontwikkelen van empathie. Dus het heeft zowel een creatieve als een educatieve waarde. Idealiter wordt het over tien jaar een vast onderdeel van het curriculum op elke school."

Tot slot: welke film zou iedereen volgens jou moeten zien?

"Dat is een lastige vraag, maar een recente film die ik vaak noem is Adolescence. Die heb ik met leerlingen bekeken. Het is een sterke film, zowel inhoudelijk als technisch. Het gaat over jongeren en groepsdruk, dat zijn thema’s die dichtbij hen staan. Maar ook de regie, montage en muziek kloppen allemaal. Het is echt een totaalervaring."