Wat was het eerste idee of de persoonlijke aanleiding voor het maken van Rups?
"Het is niet begonnen als een persoonlijke film, maar tijdens het maakproces kwam ik er wel achter dat het over mezelf ging. In mijn vooronderzoek dat ik deed voor deze film besefte ik mij dat ik als kind ook verlegen was. De verjaardagscène is puur een eigen ervaring, een moment dat ik totaal niet met volwassenen kon communiceren. Door het maken van deze film ben ik veel meer gaan begrijpen wat ik voelde, en kan ik hier nu ook woorden aan geven. Introvert zijn betekent energie halen uit alleen zijn."
" In het begin zijn Bo en haar buurmeisje Rups uitersten, in de loop van de film bewegen ze zich naar elkaar toe en bevinden ze zich allebei op het midden. Voor jonge kinderen is het de vraag waar zij op dat spectrum zitten van die twee uitersten."
Susanne Hagen
De film zet in op thema’s als identiteit, verbeelding/fantasie en vriendschap. Welke keuzes heb je gemaakt in verhaal of stijl om deze thema’s juist voor jonge kinderen begrijpelijk en herkenbaar te maken?
"Ik heb gekozen voor twee uitersten in de film. Bo is het enige kind in een straat vol extraverte volwassenen. Extraversie is voor haar buren de norm, en met mijn film wil ik aangeven dat dit niet zo hoeft te zijn. Als je niet extravert bent dan hoef je je niet aan te passen.
Door de vriendschap tussen Bo en Rups wil ik laten zien dat wanneer je introvert bent dat niet betekent dat je nooit praat. Tegelijkertijd geldt, als je extravert bent dan betekent dat niet dat je nooit stil bent of nooit alleen wilt zijn. In het begin zijn Bo en haar buurmeisje Rups uitersten, in de loop van de film bewegen ze zich naar elkaar toe en bevinden ze zich allebei op het midden. Voor jonge kinderen is het de vraag waar zij op dat spectrum zitten van die twee uitersten."
"We nemen in de film het perspectief in van Bo. Vanuit haar blik wordt alles uitvergroot. Dit komt ook tot uiting in de keuzes van het cameragebruik: de grote sensor zorgt voor een supergrote wereld, waarbij alles ook heel dichtbij lijkt en de buren er heel vervormd uitzien. In de montage heb ik ook bewust de keuze gemaakt om de scène wanneer ze ‘s nachts in haar eentje op bed ligt in één shot te tonen, omdat dit haar enige rustmoment betreft waarbij zij zichzelf kan opladen. De rest van de film is daarentegen in hoge energie gemonteerd met snelle cuts en reflecteert precies hoe zij het zelf ervaart.
Bo’s buren zijn super extreem en over the top weergegeven. De hele worldbuilding geeft aan dat ze overweldigd wordt door alle prikkels om haar heen. Haar persoonlijke plakboek weerspiegelt haar innerlijke wereld, dat is eigenlijk datgene wat erin haar hoofd omgaat. De wereld waarin ze ontsnapt is ook een manier om de wereld te snappen, ze maakt haar eigen werkelijkheid omdat ze de wereld niet snapt. Mede om die reden kan Bo het heel goed vinden met de Cavia, wat een heel introvert dier is, en waar zij zich dus heel goed in kan herkennen."
Zijn er momenten in de film waarvan je denkt: hier kunnen leerkrachten goed bij stilstaan of over doorpraten met de klas?
"Nadat ze haar ouders heeft afgeluisterd, probeert ze bewust om aan de norm te voldoen, terwijl ze het eigenlijk niet wil. Wanneer dit niet lukt, wat ook blijkt aan het einde van de film, blijft ze toch bij zichzelf.
Daarnaast lijkt mij de verjaardagscène een leuke om te bespreken: wat zou jij doen in die situatie van de borrel, als men gemene dingen over jou zegt? Ook illustreert de eindscène, waarbij Bo haar plakboek laat zien aan Rups, een moment dat ze naar elkaar luisteren en elkaar begrijpen, ondanks dat ze van elkaar verschillen."
" Mijn thematische boodschap van de film is dan ook om onszelf te blijven en daarbij niet altijd te moeten aanpassen aan de zogenaamde extroverte norm."
Susanne
Zou je jezelf omschrijven als een introvert of extravert persoon, en herken je jezelf daarin meer in Bo of juist in Rups uit de film?
"Ik zou mezelf juist omschrijven als een ambivert persoon – iemand die een balans weet te vinden tussen introverte en extroverte eigenschappen. Het kost mij energie om met mensen te zijn, maar met mijn allerbeste vrienden kost het juist geen energie. Daarom werk ik ook met een vast team, met mensen waarmee ik vertrouwd ben. Maar net zoals Bo moet ik ook opladen door in mijn eentje te zijn.
Mijn thematische boodschap van de film is dan ook om onszelf te blijven en daarbij niet altijd te moeten aanpassen aan de zogenaamde extroverte norm. Dat geldt bijvoorbeeld ook voor iemand met ADHD tegen wie men bijvoorbeeld zegt om stil op een stoel te moeten blijven zitten. Daartegen zou ik zeggen, laat jezelf niet sussen, en pas je niet aan de “saaie” stille norm aan."
Maandelijks de nieuwste film- en lestips in je mailbox ontvangen?
Schrijf je in voor de nieuwsbrief
